معمولا وقتی می‌خواهیم خیلی جدی و عمیق به تروما فکر کنیم، رخدادهای فاجعه‌بار را تصور می‌کنیم. جنگ، تجاوز، طوفان، سیل، زلزله و… از اولین نمونه‌های تروماست که به ذهن ما می‌رسد. البته که این وقایع می‌توانند برای بسیاری از افراد تروماتیک محسوب شوند؛ ولی اگر تروما را در همین‌ها خلاصه کنیم، درواقع تروما را بسیار کوچک‌انگاری کردیم و می‌توانیم نتیجه بگیریم که بسیاری از ما تابه‌حال دچار تروما نشده‌ایم. 

بااین‌حال باید بگوییم که تروما فرهنگ ما را پر کرده است و بر تمام وجوه زندگی ما از جمله عملکردهای شخصی، روابط اجتماعی، والدگری، آموزش، فرهنگ عامیانه، اقتصاد و سیاست سایه انداخته است. بنابراین تفاوت ما در داشتن یا نداشتن تروما نیست؛ بلکه تفاوت در طیف شدت تروما، تاثیر آن بر زندگی و نحوه برخورد ما با آن است

بنابراین وقتی از واژه «تروما» استفاده می‌کنیم، منظورمان یک آسیب درونی است که منجر به جدایی ما از خودمان شده و شکافی در خودانگاره ما به وجود آورده است. با این تعریف می‌فهمیم که تروما عملاً چیزی است که درون شخص رخ می‌دهد. این اتفاق درونی، نتیجه رخدادهای دشوار یا آسیب‌زننده‌ای است که به شکل بلا بر سر فرد نازل شده است. در نتیجه تروما اتفاقی نیست که برای شما می‌افتد؛ بلکه اتفاقی است که درون شما رخ می‌دهد! 

برای مثال تصادف با ماشین را در نظر بگیرید. تصادفی که منجر به ضربه‌مغزی شدن یک نفر می‌شود. خود تصادف، اتفاقی است که رخ‌داده ولی آسیبی که فرد در نتیجه دیده، در بدن او اتفاق افتاده و متاسفانه ماندگار هم هست. شاید فرد دیگری در تصادفی مشابه، این‌چنین آسیب وحشتناکی نبیند یا کلا هیچ اتفاقی برایش نیفتد؛ بنابراین یک اتفاق تعیین‌کننده تروما نیست و افراد مختلف ظرفیت‌های آسیب‌پذیری مختلفی دارند که می‌تواند آن‌ها در مقابل استرس آسیب‌پذیر یا مقاوم کند.  به همین ترتیب تروما آسیب روانی‌ای است در سیستم عصبی ذهن و تن ما جا خوش می‌کند و تا مدت‌ها بعد از حادثه اصلی به زندگی خود ادامه می‌دهد و هر لحظه ممکن است دوباره سر باز کند. درنتیجه احساسات حل نشده‌ای هم با خود به همراه دارد که ما بدون اینکه به آن‌ها فکر کنیم، ناچاریم با آن‌ها زندگی کنیم و بر اساس آن‌ها رفتار کنیم. تازه این یکی از تاثیرات تروما بر بدن و روان ماست!